تبلیغات
کنکور هنر - نمایش

:درباره وبلاگ

:آرشیو

:پیوندها

:پیوندهای روزانه

:صفحات جانبی

:نویسندگان

:آخرین پستها

:ابر برچسبها

:نظرسنجی

آماروبلاگ

کنکور هنر مشاوره مجازی تلگرام

نمایش در چین

در زندگی چینیان از ابتدا، رقص، موسیقی و آیین­های مختلف نقش مهمی داشته است.

در سده هشتم پیش از میلاد، معابدی وجود داشت که اجراکنندگانی بدین منظور در اختیار داشتند.

در زندگی چینیان از ابتدا، رقص، موسیقی و آیین­های مختلف نقش مهمی داشته است.

در سده هشتم پیش از میلاد، معابدی وجود داشت که اجراکنندگانی بدین منظور در اختیار داشتند.

اولین دوره درخشان هنر و ادبیات چینی با حکومت سلسله «هان» آغاز شد.

مجموعه سرگرمی­های دوره «هان» را «صد نمایش» می­نامیدند.

این سرگرمی­ها شامل بندبازی، ژیمناستیک، نمایش­های ورزشی، جادوگری و چشم­بندی، بلعیدن شمشیر و آتش، موسیقی، رقص و میم بودند.

امپراتوران «هان» فعالانه هنر را ترویج می­کردند.

بسیاری از سازهایی که امروزه در ارکسترهای چینی به کار می­رود متعلق به دوره «هان» می­باشد.

نمایش عروسکی سایه در چین را نیز می­توان در این دوره دید. در آن زمان در خلال شرح اعمال جادوگران و برای احضار روح یا احضار خدایان از تئاتر سایه استفاده می­شد.

در قرن سوم و چهارم میلادی شواهدی داریم که حاکی از وجود نمایش­هایی با عروسک­های خیمه­شب­بازی است و نیز در سده چهارم، نمایش­هایی وجود داشت که در آن شخصیت­های تاریخی را بازسازی می­کردند.

امپراتور «یانگ­تی» به «صد­نمایش» چنان علاقه­مند شد که مدرسه­ای برای تربیت اجراکنندگان این نمایش­ها تأسیس کرد.

 «صد نمایش»، سرگرمی­هایی آمیخته از سنت­های ملی با عناصر وارداتی از هند و آسیای مرکزی بودند.

در دوره سلسله «تانگ» مدرسه­ای برای تربیت خواننده، رقصنده و دیگر سرگرمی­سازان درباری تأسیس شد. این مدرسه در طول زمان تغییرات فراوانی دید اما همیشه به نام «باغ گلابی» خوانده می­شد.

سلسله «سونگ» به نوبه خود دوره فرهنگی شکوفایی را با خود به ارمغان آورد. داستان­گویی در این دوران به اوج تازه­ای رسید.

 ابداعات دوره «سونگ» به شعر نیز راه یافت و شعر الهام­بخش درام گردید. در دوران «سونگ» درام کاملاً پیشرفته­ای آغاز به رشد کرد.

«چانگ هسیه» یا «دکتر ادبیات» که مهم­ترین نمایش­نامه موجود چینی شناخته شده است،قدیم­ترین درام چینی نیز محسوب می­شود.

 این نمایش­نامه، هم­چون دیگر نمایش­نامه­های چینی با یک پیش­درآمد آغاز می­شود و سپس داستان اصلی از طریق گفتگو و آواز گفته می­شود.

در سده سیزدهم نمایش­های گوناگون سرگرم­کننده، جزئی از زندگی عادی مردم چین محسوب می­شد. اما تا مدت­ها بعد از تسلط مغول­ها بر چین هیچ درام ادبی در چین به وجود نیامد.

 

نوشته شده توسط:ارغوان عبدالملکی http://theatrecinema.mihanblog.com/post/16




نمایش در هند...


مهم­ترین تأثیرات بر درام هند، از طریق هندوئیسم و ادبیات سانسکریت صورت گرفته است. هندوئیسم در تعالیم خود، جوهر هر چیز را در روان یا روح می­جوید و غایت انسانی را در وحدت با روح متعالی جهان یا «برهمه» می شناسد. با آن که تعلیمات هندوئیسم بر وحدت روان تأکید می ورزد، اما پرستش خدایان یا ارواح مقدس را نیز جایز می شمارد..............

مهم­ترین تأثیرات بر درام هند، از طریق هندوئیسم و ادبیات سانسکریت صورت گرفته است. هندوئیسم در تعالیم خود، جوهر هر چیز را در روان یا روح می­جوید و غایت انسانی را در وحدت با روح متعالی جهان یا «برهمه» می شناسد. با آن که تعلیمات هندوئیسم بر وحدت روان تأکید می ورزد، اما پرستش خدایان یا ارواح مقدس را نیز جایز می شمارد. چرا که خدایان تنها جلوه های دیگر «برهمه» هستند. هندوها تمایل به پرستش سه خدای اصلی دارند که تجسم سه جلوه «برهمه» هستند: برهما(خالق)، شیوا(ویرانگر) و ویشنو(نگهدارنده).

زبان درام هندی اساساً سانسکریت بود. این زبان گرچه زبان محاوره عموم محسوب می­شد، اما از اوایل عصر مسیحیت به عنوان زبان نوشتاری شناخته شد. ادبیات سانسکریت بین 1500-1000 ق.م به وجود آمد.

«ریگ­ودا» که مجموعه­ای از دعاها یا سرودهای مذهبی است، معمولاً به عنوان قدیم­ترین اثر در زبان هند و اروپایی شناخته می­شود. دو اثر حماسی «مهابهاراتا» و «رامایانا» از نظر درام دارای اهمیت بیشتری هستند.

این دو اثر آمیزه­ای از تاریخ،، افسانه و اسطوره­اند. این حماسه­ها همراه با مذهب هندوئیسم و ارزش­های جامعه کاستی، مجموعاً مبادی درام هندی را تشکیل می­دهند.

عصر طلایی درام هندی حدود 120 میلادی آغاز شده و تا 500 میلادی ادامه پیدا می کند.

نقطه اوج دیگر در سده هفتم در دوره «شاه هارشا» به ظهور رسید که در این دوره تأثیر هند بر آسیای جنوب شرقی گسترده شد و موجب توسعه درام در آن نقاط گردید.

منبع اصلی اطلاعات ما درباره تئاتر سانسکریت، کتاب «ناتیاشاسترا» اثر «بهاراتا» می­باشد که حاوی مطالبی درباره رقص، درام، بازیگری، لباس و آرایش است.

درام سانسکریت به شخصیت­پردازی و مقولات فلسفی نمی­پردازد. بلکه همه نمایش در اطراف فضای اصلی یا راساس شکل می­گیرد.

طبقه­بندی درام هندی بر اساس کمدی، تراژدی و ... نیست. بلکه بر اساس 9 راساس اصلی انجام می­گیرد که عبارتند از: عاشقانه، مضحک، تأثرانگیز، خشمگین، قهرمانی، ترسناک، نفرت­انگیز، حیرت­آور و صلح­آمیز.

از آن­جا که هدف نهایی این درام­ها به دست آوردن آرامش و هماهنگی و تسلط بر نفس می­باشد، همه نمایش­نامه­ها با خوشی به پایان می­رسد. صحنه­های مرگ و خشونت در خارج از صحنه نمایش اتفاق می­افتد و درست و نادرست به وضوح متمایزند. شاید شادی و غم گاهی درهم آمیزند اما همه چیز در پایان به خوشبختی منتهی و خوبی بر بدی پیروز می­شود.

نمایش­نامه­های سانسکریت از نظر مدت با یک­دیگر تفاوت دارند و از یک تا ده صحنه را شامل می­شوند. حوادث هر صحنه باید در یک روز اتفاق بیفتد و هر صحنه نسبت به صحنه قبلی باید حتماً کمتر از یک سال گذشت زمان را نشان دهد.

قدیم­ترین و کامل­ترین  درام­های موجود سانسکریت 13 نمایشنامه از «بهاسا» است و از آن میان «چاروداتا» را بهترین نمایش­نامه موجود سانسکریت می­شناسند.

«چاروداتا» بر اساس داستان «شاه شودراکا» به نام «ارابه کوچک گلی» نوشته شده است.

«شاکونتالا» اثر «کالیداس» درامی قهرمانی در پنج پرده است که زیباترین درام سانسکریت شناخته شده است.

از دیگر نویسندگان درام سانسکریت می­توان به «شاه هارشا» با آثاری مانند «سینه­ریز مروارید»، «شاهزاده خانم گمشده» و «بهاوابوتی» اشاره کرد.

از آن­جا که توجه درام هندی به درون و روح بود و نه بیرون و ماده، لذا تکنیک­ها و اجراهای تئاتری از واقع­گرایی به دور افتاد. قبل از هر نمایش­نامه برای ایجاد انگیزه روحانی و برای تجلیل خدایان و همچنین برای ایجاد آمادگی پذیرش درام جشن های باشکوه آیینی برپا می­شد.

درام تنها در موقعیت­های ویژه مانند جشنواره­های مذهبی، عروسی­ها، تاج­گذاری و... اجرا می­شد.


منبع: تاریخ تئاتر جهان/ اسکار براکت

نوشته شده توسط:ارغوان عبدالملکی...http://theatrecinema.mihanblog.com/post/13





تئاتر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد






تئاتر یا نمایش شاخه‌ای از هنرهای نمایشی است که به بازنمودن داستان‌ها در برابر مخاطبان یا تماشاگران می‌پردازد. به جز سبک معیار گفتار داستانی، تئاتر گونه‌های دیگری نیز دارد مانند اپرا، باله، کابوکی، خیمه شب بازی و پانتومیم.



نام

تئاتر واژه‌ای است یونانی در لغت به معنای چیزی که به آن نگاه می‌کنند. در فارسی به تئاتر «نمایش» می‌گویند. دراصل تعریف دقیق تئاتر یعنی بیان مشکلات مردم ومسائل اجتماعی، سیاسی وفرهنگی یک جامعه به زبان تئاترومهمترین فنی که باید درتئاتراستفاده شودفن بیان می‌باشد. وتاریخچه رشته پرطرفدارتئاترمربوط به یونان باستان ورم درقبل ازمیلادمسیح می‌باشد. زیرشاخه‌های تئاتر:

نمایش

پانتومیم (بی کلام) نمایش حوضی

تعزیه خوانی

نقالی

نمایش عروسکی

تئاترخیابانی نمایش:این کارتوسط یک یاچندبازیگردریک محیط بازبه نام((سن)) انجام می گیردکه این کارتوسط کارگردان هدیت می‌شود.

پانتومیم (بی کلام):نمایشی است که فقط توسط یک بازیگرانجام میگیردودرآن ازهیچ کلامی استفاده نمی‌شود.

نمایش حوضی:به نمایشی گفته میشودکه تماشگرانی دوریک حوض جمع می شوندویک نفربه عنوان راوی داستان نمایش رااجرامی کند. این نوع نمایش درزمان‌های قدیم انجام می‌شد.

تعزیه خوانی: به نمایشی گفته می شودکه درآن بیشترمصائب کربلاوحوادث عاشورا رابه تصویرمی کشد. وتعدادبازیگران آن ازیک نفرالی چندین نفر می‌باشد.

نقالی:به نمایشی گفته می شودکه تصاویری بر روی پرده می کشندویک راوی طبق این پرده به نقل کردن نمایش می‌پردازد. استفاده این نوع نمایش بیشتردر زمانهای قدیم استفاده می شدوبه نمایش قهوه خانه‌ای معروف است.

نمایش عروسکی: نمایش عروسکی به نمایشی گفته می شودکه درآن ازعروسک استفاده می شودوبازیگران صحنه عروسکها می باشندوبه افرادی که این عروسکهارابه حرکت درمی آورند، " عروسک گردان" گفته می شودواین نمایش هم دارای کاردگردان است.


پیشینه

پیشینه تئاتر به رقصهای اولیه بشر به هنگام جادوی طبیعت و حیوانات باز می‌گردد. بشر با انجام این حرکات نمایشی سعی در تسخیر نیروهایی داشت که هدایتشان در دست او نبود.

در تئاتر از همکردی (ترکیبی) از سخن، حرکات، موسیقی، رقص، صدا و نور برای اجرا بهره گرفته می‌شود.


ایران

هنر تئاتر در ایران پیشینه‌ای دراز دارد و سبکی از آن در نمایش‌های تعزیه نمود یافته‌است. در کتاب تاریخ بخارا آمده‌است که نمایش ایران از آیین اسطوره و شعایر برخاسته‌است. اولین تئاتر ایران در شهر رشت شروع به کار کرد.[نیازمند منبع] نخستین تئاتر زنان در ایران نمایش آدم و حوا بود که توسط جمعیت نسوان وطنخواه در تهران اجرا شد.[۱][۲]



تئاتر موزیکال...


از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

تئاتری در سال ۱۸۶۶ که به گفته برخی اولین تئاتر موزیکال می‌باشد.

تئاتر موزیکال گونه‌ای از تئاتر است که ترکیبی از موسیقی، دیالوگ و رقص می‌باشد. محتوای اساسی این گونه تئاتر می‌تواند درباره مسائل طنز، عشق و نفرت باشد. همچنین خود داستان نیز می‌توان از طریق ادای کلمات، موسیقی و حرکت دارای جنبه‌های سرگرمی باشد. امکان دارد تئاتر موزیکال و اپرا از دیدگاه برخی یکسان باشد و این بدین دلیل باشد که اهمیت یکسانی به موسیقی در برابر گفت‌وگو بر اساس دیالوگ می‌دهند. [۱]




وحدت‌های سه‌گانه...

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

وحدت‌های سه‌گانه از مهم‌ترین اصول تئاتر کلاسیک در یونان باستان است که برای اولین بار در کتاب "فن شعر" توسط ارسطو مطرح شده است.

۱- وحدت زمان: کلیت نمایش باید به بیان یک داستان در یک زمان فیزیکی خاص که معمولاً از بیست و چهار ساعت تجاوز نمی‌کند ارائه شود. کلیه ماحراهای گذشته بصورت روایت و از زبان قهرمانان نمایش نقل میشود.

۲- وحدت مکان: کل داستان باید در یک منظر نمایشی واحد اجرا شود.همانطور که زمان پس و پیش نمی‌شود مکان نیز باید ثابت بماند . در نقل قولهایی که از زبان شخصیت‌های نمایش در مورد اتفاقی در زمان ومکانی دیگر رخ داده است معمولاً برای قرار گرفتن تماشاگر در فضای قصه از المانهای متحرکی که بصورت نشانه بیانگر آن مکان خاص بوداستفاده میشد.

۳- وحدت موضوع: کلیت داستان باید دارای تنها یک محوراصلی داستانی باشد و از نمایش داستان‌های نامربوط و حاشیه‌ای اجتناب شود.